Het is donderdag ochtend, ik loop gehaast op negen uur het kantoor binnen. Mijn stagiaire is ziek en ik heb een to-do lijst waar je U tegen zegt. Ik wilde eigenlijk eerder beginnen maar de avond ervoor was het pas tien uur toen ik van kantoor weg ging en ik heb echt ongelofelijk slecht geslapen. Mijn bed uitkomen was dus al een hele opgave an sich! Ik gooi mijn laptop op tafel, loop naar de keuken en zet het koffiezetapparaat aan. “Misschien moet ik toch een keertje minderen met die bakkies,” hoor ik mezelf denken. Maar het is niet perse de cafeïne zelf die me op de been houdt, het is meer de gedachte ervan, die me een boost geven.

‘Gewoon een bedankje.’

Ik loop terug naar mijn bureau, open mijn laptop en ga naar mijn mail. Het was voor mijn gevoel al een mega drukke ochtend, niet omdat ik echt al veel gedaan heb (lees: ik heb mijn work out dus ook wéér geskipt), maar omdat mijn hoofd overvol zit met dingen die ik nog moet doen, ideeën die ik nog wil uitwerken en projecten waar ik op én naast werk mee bezig ben. Ik scrol door de mailtjes met persberichten, antwoorden op voorstellen, uitnodigingen, doorgestuurde foto’s en weet ik wat allemaal. Eén e-mail valt echter op. Het is niet het standaard onderwerp dat je normaliter in mijn postvak vindt. Nee, dit onderwerp luidt: ‘Gewoon een bedankje.’

Een jaar geleden heb ik namelijk met mezelf afgesproken dat ik geen masker meer op wil houden.

Een oase van rust

Ik begin de mail aandachtig te lezen. Na het lezen, sta ik op, loop naar de koffie om te kijken of ik mezelf al een bakje in kan schenken. Ik reik naar een kopje en besef ineens dat mijn brein is verandert in een oase van rust. Met mijn kopje warme zwarte goddelijkheid loop ik terug naar mijn bureau. Ik ga weer zitten en lees de mail nog een keer. Het is niet vaak dat mensen me stil krijgen, laat staan mijn hersenen doen stoppen met rinkelen en draaien. Het meisje of misschien moet ik zeggen: de sterke vrouw, die me mailde, mailde me niet met een vraag of een idee, ze mailde me omdat ze me wilde vertellen dat sinds ze mij volgt en mijn columns leest, ze zich een stuk minder alleen voelt en dat ze haar écht helpen. En haar onroerende en tevens mooie en lieve mail, maakte me stil. Haar email, liet míj juist weer even stilstaan bij wat ik doe en dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn. Note: Ik las dit de dag na mijn eigen mental breakdown.

Geen masker meer

Dit soort mailtje en privé berichtjes, doen me ontzettend veel en het gekke is, dat ik zelf nooit goed weet hoe ik er eigenlijk op moet reageren. Want voor mijn gevoel doe ik helemaal niet zo veel. Ik deel eigenlijk gewoon mijn gedachten en gevoelens en ik gebruik mijn columns als een soort dagboek, uhm.. weekboek? Een jaar geleden heb ik namelijk met mezelf afgesproken dat ik geen masker meer op wil houden. Dat ik mezelf niet meer perfect neerzet, want het leven is niet perfect. Dat als ik dan tóch gebruik maak van mijn bereik, ik lief én leed, positieve dingen én negatieve dingen, mijn gelukkige momenten én mijn breakdowns deel op mijn social media. Want wie weet, heeft iemand er ooit iets aan.

Ik had nooit verwacht, dat puur door het opschrijven van mijn échte gedachten en échte gevoelens, ik anderen daadwerkelijk zou helpen.

Dankbaar

Dus eigenlijk is ook deze column, gewoon een bedankje. Een bedankje aan die mooie sterke vrouw die me mailde en aan die andere lieve mensen die mij (ooit) privé berichtjes of mailtjes hebben gestuurd. Want ook jullie zorgen er telkens weer voor, dat ook ik en mijn 24/7 brein weer even stilstaan bij wat nou écht belangrijk is in het leven, dat ik geen masker meer op hoef te houden én dat ik super dankbaar moet zijn dat ik dit mijn werk mag noemen.

Dus, bij deze: Bedankt! <3

Liefs,

Jip Isabel


Headerfoto: Marit Lemmens Photografy


Meer van Jip?

Het ligt niet aan jou, maar aan die verschrikkelijke pashokjes! – Column

Mental breakdown alert! – Column

Dit is de reden waarom jij altijd die fuckboys (of girls) aantrekt – Column