Ik heb mijn verhaal wel vaker gedeeld, maar ik blijf het graag delen omdat ik het ontzettend belangrijk vind om mensen, vooral jonge en misschien wat onzekere meiden, te leren dat je zelfwaarde en je geluk losstaan van je gewicht. (Het hele verhaal van vroeger tot nu vind je hier en over mijn eetproblemen en orthorexia praat ik hier!) En ja, ook ik moet mezelf er nog vaak even aan herinneren waar ik vandaan kom. Want hoewel ik kan zeggen dat ik geen eetproblemen meer heb, is er nog af en toe dat stemmetje dat tegen me zegt dat ik niet goed genoeg ben zoals ik ben. Ja het kan slanker, ja het kan strakker, ja het kan leaner en gespierder of wat dan ook, maar de afgelopen jaren heb ik vooral geleerd dat dat allemaal losstaat van hoe gelukkig je bent. Hoe dunner = niet hoe gelukkiger!

2011 – 2016 – 2018

Hoe dunner, hoe gelukkiger!

Toen ik startte met gezond eten en fitness, dacht ik oprecht dat ik gelukkig zou worden als ik slank(er) zou zijn. Ja, als dat cijfertje op de weegschaal naar beneden zou gaan, zou ik de meest gelukkige persoon op de wereld zijn! Het tegendeel bleek echter waar. Want waar ik in eerste instantie begon met onschuldig wat kilootjes kwijtraken, werd het al snel een gevaarlijke obsessie.

Straf training

Ik begon op een gewicht van circa 80 kg en een vetpercentage van boven de 30%. Ik veranderde mijn leefstijl, mijn vetpercentage bleef maar dalen en dalen, mijn spiermassa nam toe en kreeg een ontzettend mooi en atletisch lichaam. Het cijfertje op de weegschaal was verandert in 64kg, maar ik was nog steeds niet tevreden. Mijn ‘gezonde levensstijl’ nam toen een ongezonde wending.

Als ik iets ongezonds had gegeten, strafte ik mezelf door een extra training in te plannen of 40 minuten cardio te doen. Waar anderen mij zagen als een voorbeeld (op Instagram), een sterke vrouw met een perfect strak lichaam, zag ik alleen mijn zwakke punten en iemand die non-stop faalde.

Na 1,5 jaar besloot ik zelfs een bikini fitness wedstrijd mee te doen. Waarom? Ik wilde leren om vrouwen ook naar een wedstrijd toe te begeleiden, wilde zien hoe ver ik mezelf kon pushen en stiekem hoopte ik eindelijk het lichaam te krijgen wat ik zo graag wilde (<– unhealthy thought!)


Nog steeds niet mooi

Uiteindelijk zat ik op 10% vet en vond mezelf nog steeds niet mooi, strak of goed genoeg. Daarnaast was het diëten een hel. Ik werd doodongelukkig van mijn witte vis en broccoli die ik dagelijks moest eten.

Nadat mijn wedstrijden voorbij waren en ik weer  stopte met het extreme fitness dieet en ik weer normaal (en gezond!) ging eten, kwam ik ontzettend veel aan. Ik was blij dat ik weer normaal kon eten, maar het zorgde er wel voor dat ik weer voller werd. Voller dan vóór mijn wedstrijd en daar baalde ik ontzettend van. Ik dwong mezelf daarom elke dag cardio te doen en mocht het lukken, ook nog een krachttraining sessie erbij. Ik wilde absoluut niet terug naar waar ik begon, want ook toen was ik ongelofelijk ongelukkig met mezelf! Toentertijd kwam ik in een enorm zwart gat terecht. Vond mezelf lelijk en dik en was (weer) ontzettend ongelukkig. De gedachte: “Was ik nog maar zo dun als tijdens mijn wedstrijd voorbereiding” ging geregeld door mijn hoofd.

Echter, drie maanden na mijn wedstrijd, keek ik terug naar de foto’s van tijdens mijn wedstrijd voorbereiding en ik schrok me dood! Ik was zó mager en afgetraind en toentertijd zag ik dat zelf niet eens! Het zien van de foto’s zorgde voor een mind-switch. Want toen ik terug ging denken, besefte ik dat ik eigenlijk sinds mijn 16e, ongelukkig was met mezelf en mijn lichaam, afgetraind en dun, of niet.

Gezondheid op één

In diezelfde tijd was mijn lichaam (na dat heftige crash dieet)  helemaal van slag. Er gebeurde niks meer, mijn metabolisme was naar de haaien. Ik zat op een plateau. Ik was flink aangekomen en ik bleef op de 69 kilo hangen. Het maakte niet uit wat ik deed. Aantal weken gezond eten? Er gebeurde niks. Ongezond eten? Ik kwam minimaal aan. Het leek alsof mijn lichaam was gestopt met werken. Buikpijnen, hoofdpijnen, kwaaltje hier en kwaaltje daar. Ik heb van alles geprobeerd om het op te lossen, maar niks leek te werken. Besef nummer twee kwam, ik moest mijn gezondheid op nummer 1 zetten en ik moest stoppen met het kijken naar hoe ik eruit zag. De constant stress moest verdwijnen en ook mijn obsessie voor het trainen en eten.

Gezond en gelukkig leven

Ik vond het mentaal heel moeilijk om alles los te laten, maar ik moest mijn lichaam de ruimte geven om zijn balans terug te vinden. Ik besloot toen tevens dat het tijd werd om te leren om van mezelf, in alle vormen en met al mijn flaws, te houden. Gezondheid en zelfacceptatie stonden sinds dien op nummer 1. Ik ging daarom lezen over mindfulness, zelfacceptatie en body positivity. Daarnaast ging ik opzoek naar meer informatie over gezond eten. Ik wilde stoppen met voedingsschema’s en diëten. Ik wilde leren hoe ik op een gebalanceerde manier om kon gaan en gewoon “gezond” en vooral ook, gelukkig kon leven.

Happily ever after

En dat is gelukt! Althans, ik heb al behoorlijk flinke stappen gemaakt. Heel af en toe heb ik nog een naar stemmetje in mijn hoofd, maar die weet ik tegenwoordig mooi tegen te spreken en het zwijgen op te leggen. Het belangrijkste wat ik geleerd heb? Nou.. dat heb je natuurlijk al kunnen raden; Dun zijn staat niet gelijk aan gelukkig zijn. En je zelfwaarde hangt ook niet af van het cijfertje op de weegschaal. Jammer genoeg kunnen we dit niet in 1 dag leren (lees: ik heb er behoorlijk lang over gedaan en het ging niet zonder slag of stoot) maar een tijdje terug deelde ik wél een artikel waarin ik een aantal tips geef die je meteen kunt toepassen en eigen kunt maken en die vind je hier.

Remember…

Wat ik vooral wil vertellen met dit verhaal? Dat ik het belangrijk vind om in een maatschappij als deze, waar bijna alles draait om uiterlijk, anderen te helpen en leren dat uiterlijk en gewicht niks te maken hebben met een gelukkig leven. Gezondheid en balans daarentegen, wel! Dat is ook de reden waarom ik hier geregeld over schrijf en het wat vaker deel. Vooral voor de jonge meiden die tegenwoordig dood worden gegooid met “het perfecte plaatje”. En niet alleen maar in tijdsschriften, zoals bij mij vroeger, maar ook dagelijks op social media.

Ik hoop daarom ook dat veel mensen mijn verhaal lezen en beseffen dat geluk vanuit jezelf komt. Dat je kunt leren van jezelf te houden en dat niemand perfect is, en dat is oké!

We’re all, perfectly imperfect. <3


Meer van Jip?

Ik hoor er voor mijn gevoel nooit echt bij – Column

Je moet nog zó veel doen, maar besluit Netflix te gaan kijken – Column

Ik dacht dat ik niet leuk genoeg was, want geen enkele man wilde een relatie – Column