De wekker gaat, ik reik naar mijn telefoon en druk op snooze. Met een zucht, draai ik me nog een keer om en val weer in slaap. Tien minuten later gaat hij nog een keer. Ik voel de hoofdpijn alweer opkomen en heb geen puf om uit bed te stappen. Nog één keer snoozen dan. Uiteindelijk besef ik me dat ik nog maar 30 minuten heb om mezelf klaar te maken voor werk. Ik spring op (hoezo lukt dit nu ineens wel?), kleed mezelf aan, raap al mijn spullen bij elkaar en snel naar kantoor. Shit, vergeten om mijn tanden te poetsen. Achja, dan maar snel een kauwgompje erin.

Op kantoor aangekomen pak ik een glas water, zet het koffiezet apparaat alvast aan en neem plaats achter mijn laptop. Ik zet de belangrijkste dingen op mijn to-do lijstje en begin deze op de automatische piloot af te werken. Mijn concentratie is echter ver te zoeken. Het voelt dof in mijn hoofd. Kopje koffie nummer één gaat er vrij gemakkelijk in, ik switch heen en weer van taak naar taak, want me focussen gaat niet zo soepel. Af en toe beweeg ik mijn hoofd naar links, om te stretchen, want de rechter kant van mijn nek trekt.

Trek nek

Eigenlijk trekt deze al een aantal maanden. Een zeurende pijn van schouderblad, naar nek naar hoofd. Precies ook de plek waar ik non-stop hoofdpijn heb. Ik besluit in de familie Whatsapp-groep een berichtje te sturen gericht aan mijn vader. Met de vraag of hij weet of een chiropractor toevallig onder onze zorg verzekering valt (ja, dit soort dingen vraag ik nog steeds aan mijn vader) en ik deel de reden waarom ik er een nodig heb. Natuurlijk reageert mijn moeder als eerste, gevolgd door mijn broer. De twee meest spirituele personen die ik ken. Yoga, meditatie, mindfulness en alternatieve geneeskunde zijn dingen waar zij dagelijks mee werken. Ik probeer aan hen uit te leggen waar ik mee kamp en de eerste (alternatieve) oplossingen worden al voorgeschoteld. Interessante voorstellen en ik ga er mee aan de slag.

Mental breakdown alert

Tien minuten later belt mijn broer me op. “Hey zussie, hoe is het met je?” Ineens voel ik een brok in mijn keel. Ik probeer me groot te houden maar nog geen minuut later barst ik in tranen uit. “Ik ben gewoon zo moe!” hoor ik mezelf snikkend in de telefoon fluisteren. Ik had eigenlijk zelf niet eens door dat deze mini mental breakdown eraan zat te komen. “Dat dacht ik al, daarom belde ik even,” antwoord mijn broer vol begrip. Elke keer verbaas ik me weer over het feit dat mijn broer dit soort dingen altijd aanvoelt, zelfs via Whatsapp.

Mijn broer besluit op kantoor langs te komen om me even een knuffel te geven en we gaan samen buiten even een kleine wandeling maken. We praten over wat me precies dwarszit. Van de projecten die op dit moment lopen, tot emoties die ik al een hele lange tijd wegstop en negeer. Zoals ik eerder al zei, ik had zelf helemaal niet door dat er van alles dwarszat, tot het moment dat mijn broer me halt toe riep en ik even stil moest gaan staan en naar binnen moest kijken. Oei, er zaten toch wat dingen niet helemaal lekker.

Negatieve gevoelens toelaten

Ondanks dat ik altijd heel positief in het leven sta en ik heel erg bezig ben met mindfulness, betekent dit niet dat ik nooit nare gevoelens of een uitbarsting kan hebben. Óf al alles weet over mindfulness leven en alles al onder de knie heb op dat gebied. Over het algemeen denken mensen altijd dat diegene die mindfull leven, nooit verdrietig of boos zijn en dáár hebben ze het aan het verkeerde eind.

Mindfulness leert je namelijk niet alleen om emoties, gevoelens en stress los te laten of om stil te staan bij het hier en nu. Het leert je ook om alle gevoelens ‘te voelen’. Dus ook alle negatieve gevoelens, die we graag wegstoppen en negeren. Waarom? Zodra je de gevoelens en emoties toelaat, deze accepteert en intens meemaakt, kun je ze makkelijker en sneller, uit en weer loslaten. Dit betekent; geen opgekropte hoopjes woede of verdriet ergens verstopt in je lichaam.

Even een stapje terug

Ik heb dus nog genoeg opgekropte hoopjes verstopt in mijn lichaam en rara wat is het fysieke gevolg daarvan? Die irritante en pijnlijke trek nek! (En nog een heleboel andere kwaaltjes die ik mezelf als kleine onzekere puber eigen heb gemaakt) Want emoties staan in connectie met je lichaam en houding. Nou.. lekker dan!

Voor mij was uiteindelijk de drukte op werk, een druk privé leven en opgekropte emoties bij elkaar heel even teveel. Mijn emmertje liep over en mijn lichaam probeerde me dit al die tijd al aan te geven, al negeerde ik die dikke vette hint (die irritante hoofdpijn) maar al te graag. Maar oké, als mijn lichaam zegt dat ik moet stoppen, doe ik dat. Dus een stapje terug zetten om mezelf weer even rust en ruimte en vooral wat lucht in mijn hoofd, te geven. Is het erg om een stapje terug te zetten in een eigenlijk overvolle agenda? NEE! Want je hoort jezelf op nummer 1 te zetten. Want eerlijk, als jij je niet 100% voelt, kun je jezelf dan voor 100% op werk inzetten? Nee.. eigenlijk meer iets van 50%. En met 50% ga jij de wereld niet veroveren of wel?

Zet in je agenda: Rust

Dus wat moet je doen, als je merkt dat je even helemaal geen puf meer hebt? Als je het gevoel hebt opgejaagd te worden en het niet meer bij te houden? Dan moet je leren om ‘rust‘ in je agenda in te plannen. Ik heb nu mijn avond routine helemaal omgegooid. Die laptop mag na 9 uur ’s avonds niet meer open. Mijn telefoon gaat uit. Ik maak mezelf vanaf 9 uur al klaar om naar bed te gaan (puntje: Ik sliep slecht/helemaal niet door al het gepieker), ik neem een warme douche, zet daarna een kopje thee, dim de lichten, zet een geurkaarsje aan en ga vanaf half 10 / 10 uur een boek lezen. Geen stralingen meer, geen social media die me gek maakt, geen mailtjes die ik last minute zie binnen komen en tóch nog even wil beantwoorden. Nee, die paar uur voor het slapen gaan, zijn voor me, myself and I!

Persoonlijke coach?

Daarnaast ben ik gezegend met een broer, die tevens als personal coach fungeert. Heb je dat niet? Dan is het super raadzaam om een persoonlijke coach in te schakelen als je merkt dat je moeite hebt om alle ballen (en tegenwoordig zijn dat er SUPER VEEL) hoog te houden, je opgejaagd voelt of niet zo goed weet hoe je je emoties moet uiten en/of loslaten. En het is helemaal niet gek of raar om met iemand die er verstand van heeft, te praten. Ze hebben juist super goede tools en tips voor je, om ervoor te zorgen dat je de stress boven blijft en deze je niet helemaal inpakt en oppeuzelt. Want voor je het weet, snel je zowaar een burn-out in en dán ben je nog verder van huis! Onze generatie wordt niet voor niks de burn-out generatie genoemd, dus laten we die mental breakdown even voor zijn ja!?

Dit gedeeld met jullie, kan ik je zeggen dat het super relaxt is om je telefoon gewoon uit je kamer te gooien en een boek te pakken, of met iemand te praten die je even laat weten dat het okay is om even al je emoties eruit te gooien en een stapje terug te doen. Want hell yeah, je bent super goed bezig en je mag mega trots zijn op wat je al hebt bereikt, maar ‘hallo enthousiasteling, vergeet je jezelf niet?’


Meer van Jip?

Dit is de reden waarom jij altijd die fuckboys (of girls) aantrekt – Column

Intermittent fasting en wat het nou eigenlijk écht doet met je lichaam – Column

Zo leer ook JIJ van jezelf te houden – Column

“Hoe ga je nou eigenlijk het beste om met tegenslagen en teleurstellingen? – Column